The Rabbit Knows: Ο «αναρχικός» σκιτσογράφος που άλλαξε την οπτική μας

Κάποιο από τα σκίτσα του The rabbit knows, έχει περάσει από την αρχική σου σε κάποιο μέσο κοινωνικής δικτύωσης. Ο χαρακτηριστικός τρόπος σχεδιασμού, οι έξυπνοι σχολιασμοί της καθημερινότητας, οδηγούν σε μια αναθεώρηση της οπτικής γωνίας του θεατή σε πράγματα που φαντάζουν δεδομένα. Ποιος είναι όμως ο άνθρωπος που έχει δώσει μια άλλη χροιά στην έννοια της αναρχίας; Δεν μπορούσα παρά να ρωτήσω για να μάθω.

Πες μου λίγα πράγματα για σένα είτε πως κατέληξες σκιτσογράφος, είτε γενικότερα για την ζωή σου. Η ανυπαρξία ουσιαστικού πλαισίου ίσως να φαντάζει πιο δύσκολη, άλλα παράλληλα μου φαίνεται πιο δημιουργική μιας και θα έχεις την δυνατότητα να μοιραστείς αυτά που εσύ θέλεις.

«Έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στην Θεσσαλονίκη, αλλά έχω ζήσει και σε άλλες πόλεις και χώρες. Ζούσα για τέσσερα περίπου χρόνια στην Ολλανδία και τα τελευταία τρία χρόνια έχω μετακομίσει στην Αθήνα. Οι λόγοι αυτών των μετακινήσεων είναι αρχικά επαγγελματικοί, αλλά και προσωπικοί. Υπάρχει όρεξη  και ανάγκη να μετακινούμαι για τη δουλειά μου, αλλά και όρεξη εξερεύνησης εκ μέρους μου. Επομένως οδηγήθηκα και οδηγούμαι σε διάφορες μετακινήσεις κατά την διάρκεια της ζωής μου.

Όσον αφορά την σκιτσογραφία ασχολούμουν σε διάφορες φάσεις της ζωής μου, πιο συστηματικά βέβαια τα τελευταία δέκα περίπου χρόνια. Σκίτσαρα από μικρή ηλικία, κυρίως καρτούν, αντιγράφοντας πολύ συχνά τον Garfield και έβρισκα μια ιδιαίτερη μαγεία στο πόσα μπορούν να ειπωθούν με λίγες γραμμές και κάποιες λέξεις. Κατά την διάρκεια της εφηβείας μου κόπασε λίγο η επιθυμία μου να ασχοληθώ με το σκίτσο. Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την εξέλιξη έπαιξε και το σχολείο, όπου η τέχνη παρουσιαζόταν ως λιγότερο σοβαρό μάθημα αναλογικά με άλλα. Ευτυχώς, τα πρώτα χρόνια στο πανεπιστήμιο έπιασα τον εαυτό μου, δίχως να έχω καταλάβει ακριβώς πως, να ζωγραφίζει και πάλι. Βρέθηκα σε μία περίοδο που είχα την ευκαιρία να ταξιδέψω πολύ σε διεθνείς ανταλλαγές νέων και ταυτόχρονα να ακολουθώ προγράμματα προσωπικής ανάπτυξης που εστιάζαν, μεταξύ άλλων, και στην στην αυτογνωσία. Η όλη διαδικασία νομίζω πως με βοήθησε να ξαναέρθω σε επαφή με τον δημιουργικό πυρήνα μέσα μου και να ‘’σώσω’’ αυτό το τμήμα του εαυτού μου. Έτσι, συνέχισα να ζωγραφίζω συστηματικά και παθιασμένα, έχοντας ως οδηγό κυρίως το ένστικτό μου και την προσωπική ψυχική μου ανάγκη και ικανοποίηση.»

Ψυχή δημιουργική, λοιπόν, που «σώθηκε» αν και αρκετοί κοινωνικοί και θεσμικοί παράγοντες πήγαν να την σβήσουν. Πολλές εμπειρίες, πολλά ταξίδια, πολλές προσλαμβάνουσες. Τι σε οδήγησε να δημιουργήσεις τον the rabbit knows και γιατί επέλεξες αυτό το ψευδώνυμο;

«Το The Rabbit είναι ένα παρατσούκλι που με συνοδεύει από αρκετά παλιά, πριν ασχοληθώ σοβαρά με το σκίτσο και είναι δημιούργημα μιας πολύ καλής και πολύ εφευρετικής παρέας στο πανεπιστήμιο. Όταν άρχισα να ασχολούμαι πιο σοβαρά με το σκίτσο είπα να ακολουθήσω την παράδοση των σκιτσογράφων με ψευδώνυμα μιας και μου αρέσει πολύ, όποτε το the rabbit ήρθε κάπως φυσικά. Παράλληλα μου θυμίζει το λαγό στα ανέκδοτα, στα παραμύθια, στην Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων και πολλά ακόμη.

Αναφορικά με το τι με οδήγησε στην δημιουργία του the rabbit ας πούμε πως είναι η ανάγκη να δημιουργήσω έναν «χώρο». Έναν χώρο πνευματικό, στον οποίο όταν μπαίνω μπορώ να εκφραστώ κατά βούληση και με ικανοποίηση. Με οδήγησε η ανάγκη να φτιάξω ένα «δημιουργικό όχημα», το οποίο θα χρησιμοποιώ για τις σκιτσογραφικές μου εξερευνήσεις. Ένα χώρο προσωπικής ψυχαγωγίας και έναν χώρο που όταν κάποιος έρχεται σε επαφή με αυτόν γελάει, χαίρεται, ταξιδεύει, αναρωτιέται και απολαμβάνει.»

Τα σκίτσα σου σύμφωνα και με την δική σου περιγραφή έχουν ένα έντονο σατυρικό, κοινωνικό, πολιτικό και φιλοσοφικό περιεχόμενο και εδώ δεν μένει παρά να ρωτήσω γιατί;

«Τα σκίτσα μου ακολουθούν τις δικές μου επιθυμίες, τους δικούς μου προβληματισμούς και αναζητήσεις, οπότε έχουν αυτήν την θεματολογία γιατί αυτά τα ζητήματα απασχολούν κι εμένα. Τα θέματα πάντα προκύπτουν, σχεδόν ποτέ δεν ξεκινάω να σχεδιάσω συνειδητά για κάτι συγκεκριμένο. Συνήθως ξεκινάω να σχεδιάζω και το θέμα προκύπτει, ας πούμε πως αποκαλύπτεται μόνο του στην πορεία, σύμφωνα με το τι απασχολεί το μυαλό μου εκείνη την περίοδο, συνειδητά ή ασυνείδητα. Ακόμα και όσες συλλογές έχουν δημιουργηθεί με κοινό θέμα, αποτελούν αποτέλεσμα μιας ‘’άναποδης’’ διαδικασίας, δηλαδή αρχικά σχεδιάζω για μεγάλο διάστημα ανάλογα με την έμπνευση και μετά κοιτάω προς τα πίσω και βλέπω αν κάποια από τα σκίτσα έχουν κάτι κοινό, αν μπορούν κάπως να ομαδοποιηθούν.”Αυτό είναι μια άσκηση ελευθερίας, δε θέλουμε να πάει “καλά”.»

Επίσης πρέπει να σημειωθεί πως με ενδιαφέρει κάπως παραπάνω το χιούμορ από ότι η σάτυρα. Το χιούμορ που προκύπτει από τις αντιφάσεις και τις πολυπλοκότητες της ζωής, και όχι τόσο η συνειδητή και πιο μαχητική προσέγγιση της σάτυρας. Η σάτυρα γίνεται συνήθως ως παράπλευρο αποτέλεσμα και λιγότερο ως στόχος.»

Δεδομένου ότι έγινε αναφορά και στην θεματολογία, θέλεις να μου πεις δυο λόγια  για την έκθεση σου, με τον ιδιαίτερα ανατρεπτικό χαρακτήρα, ”Αναρχία στη νοσταλγία”;

«Η έκθεση “Αναρχία στη Νοσταλγία έγινε την άνοιξη του 2018 μετά από πρόσκληση και σε κοντινή συνεργασία με το it’s all oh so souvenir to me, το οποίο εκείνη την περίοδο στεγάζονταν στο TAF. Αφορμή για το θέμα ήταν το σκίτσο ‘Αναρχία στη νοσταλγία’.Η έμπνευση ήταν ένα υποσυνείδητο άγχος και πίεση που δημιουργεί η διαρκής τάση για ωραιοποίηση και δόξας του παρελθόντος, ενός ασαφούς παρελθόντος το οποίου ούτε ζήσαμε και πιθανώς ούτε καν ποτέ υπήρξε, αλλά είναι μια μετέπειτα κατασκευασμένη και φιλτραρισμένη ιστορία.

Τα σκίτσα της έκθεση επιτίθονταν και έκαναν χιούμορ με διάφορα γνωστά Ελληνικά σύμβολα, τον Σωκράτη, τον Οιδίποδα, τις Καρυάτιδες και άλλα πολλά. Ο στόχος δεν είναι να κοροϊδέψουν τα σύμβολα αυτά, αλλά να τα αποκαθηλώσουν ώστε να τα επανακοιοποιηθώ. Όπως οι πιο καλοί φίλοι είναι αυτοί τους οποίους άνετα μπορούμε να πειράξουμε και κοροϊδέψουμε, έτσι και η ιστορία, τα σύμβολα, το παρελθόν, είναι πιο δικό μας όταν μπορούμε να το κοροϊδέψουμε, να γελάσουμε και να έχουμε μια σχέση ισότητας μαζί του. Επίσης η έκθεση συνοδευόταν από το εξής κείμενο, το οποίο είναι όσο πιο χαρακτηριστικό γίνεται, τόσο για την έκθεση όσο και για τη φάση που περνούσα συναισθηματικά.»

Kλείνοντας με μια ερώτηση σε ένα γενικότερο πλαίσιο, τι αντίκτυπο πιστεύεις πως μπορεί να έχει η αλληλεπίδραση του κόσμου με την τέχνη;

«Το αντίκτυπο που μπορεί να έχει η αλληλεπίδραση του κόσμου με την τέχνη είναι τόσο μεγάλο και ποικίλο που δε ξέρω πως να απαντήσω για να πω την αλήθεια.Ξέρω ίσως να σου πω για το αντίκτυπου που θέλω να έχει η αλληλεπίδραση με τη δική μου τέχνη.Το χιούμορ και η αμεσότητα του πολύ λιτού σκίτσου νομίζω δρα αποσυνδεόντας σκέψεις, εικόνες και σύμβολα τα οποία θεωρούμε παγειωμένα στο κεφάλι μας και συνδέοντας σύμβολα φαινομενικά ασύνδετα μεταξύ τους. Με αυτό τον τρόπο νομίζω λειτουργεί χαλαρωτικά, καταπραϋντικά για τα συναισθήματά μας. Κάτι σαν μασάζ για το μυαλό. Αυτό ελπίζω να είναι.»

Περισσότερα για τον The rabbit knows μπορείτε να βρείτε στο facebook, instagram & στο site του.

Total
110
Shares
Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *